ζόμπι ή φάντασμα

κλειδώνουν τα χέρια εκεί που προσπαθείς να θυμηθείς
μα είναι αυτό το πήγαινε έλα μια μασημένη τροφή που έχει πια χάσει τη γεύση της
ποτέ δε σταμάτησα να σκέφτομαι έναν άνθρωπο προτού κοιμηθώ
ότι και αν είναι η αλήθεια το κάνει φυσιολογικό
όμως όσο και αν πατάς με σιγουριά πάνω στον χρόνο που περνάει
τόσο οι ήχοι, κυρίως αυτοί της σιωπής, έρχονται και μένουν σα βουητό από κλειστό ακουστικό

έχεις φύγει και η ζωή σου είναι στο παρελθόν μου
έχει βαλσαμώσει και γω την έχω σκεπάσει με ένα σεντόνι για να μη σκονίζεται
έλα όμως που αυτό γίνεται φάντασμα και σε φέρνει μπροστά
είναι αστείο, αλλά έστω και έτσι ελπίζω πως ακόμα και σαν δροσιά
θα έρχεσαι τα βράδια τώρα που καλοκαιριάζει

μέχρι τότε θα συναντώ τις προβολές σου
από χαρτί, πίξελ και κουτσομπολιά
θα γίνεις ένα ζόμπι
που παύει να κάνει θόρυβο σαν αέρας και μουγκρίζει μονότονα
βρωμάς και εκεί που διασκέδαζες τρομάζοντάς με
έγινες τέρας και θέλεις να με φας
έγινες τέρας και θέλω να με φας

Το βρήκα

Πλήρης, μια λέξη που γεμίζει
Τον χώρο σου δείχνει να ανθίζει
Και όσο μπορεί πολλαπλασιάζεται
Με επιμέρους δομικά στοιχεία
Που καταλήγουν διακοσμητικά
Μια λατέρνα αυτά που νιώθεις
Έτοιμη, να παίξουν μουσική
Αλλά είναι το κέρμα που σου λείπει
Ψάχνεις τη τσεπη σου, δε βρίσκεις ψιλά
Μόνο κάτι χάρτινα, μα το περίπτερο αρνείται να χαλάσει
Πρέπει να αγοράσεις. Θες;

για ποια νόστιμη νοσταλγία μιλάς;

βόλτα στο νότο και το καράβι δείχνει τη γη πάνω στη θάλασσα που διαφημίζει αποχρώσεις του μπλε
μια κούραση έρχεται και ξημερώνει
κοιμάμαι στο πάτωμα και το αυτοκίνητο σε ανεβάζει σε χώρο από χωριό
αυτή η διαδρομή, η κάθε επαναληπτική το ταξίδι που ξεγελά τον χρόνο
ναι ρε γαμώτο, είπε ο ενθουσιασμός και ξεμέθυσε αμέσως σε νέα καθημερινά που ζητάνε υπενθύμιση
μια φωτογραφία  από τα ορεινά σε καμία γη ανεκμετάλλευτη
ήρθες και έφερες τη συννεφιά;
όμως κοίτα τι ωραίος που δείχνει ο ήλιος όταν σκίζει
πόσο καθαρό αέρα να χορτάσεις;
δε την ακούς την άνοιξη που βαριανασαίνει, ενώ κάποια επιτραπέζια διασκέδαση καλμάρει αμηχανίες
σα να μη πέρασε μια μέρα μου είπες και γλυκάθηκα, μα το τηλέφωνο φέρνει μεταγενέστερες αγάπες που εσύ ίσως γνώρισες
έχουμε και το μουσείο τώρα, πάμε και κάπου θα μας βγει
παρατηρείς καινούργια πράγματα στο ίδιο σκηνικό που το μάθημα του χρόνου πλέον τα φωτίζει
γιατί να μη κατέβεις;
έλα και θα σου πάρω παγωτό, έχει τις γεύσεις που μ' αρέσουν, φάε για να με θυμηθείς.

Να κόψω τα νύχια της γάτας

μια βαλίτσα περιμένει ανοιχτή τα ρούχα να διαλέξεις για καινούργια εποχή
μα είναι ο γάτος που τη βλέπει και φοβάται γιατί νομίζει πως θα πάει στον γιατρό
εκκρεμότητες ή και αρμοδιότητες το τηλέφωνο χτυπάει ωχ πάλι εσένα πήρα κατά λάθος
να κανονίσουμε, κάτι να κανονίσουμε ρε γαμώτο δε βλέπεις ο καιρός πως διαμαρτύρεται με ηλιοφάνειες;
μεγάλο βήμα να νοικιάσεις μια ταινία κι να τη δεις μόνο σου στο dvd, ένα δώρο στον εαυτό σου
και να κολλήσεις με τα τραγούδια της, προσωπική εκτόνωση όταν στο αμάξι οδηγείς μόνος προς ομαδική κατεύθυνση
γιατί να μη βρεθούμε για ένα καφέ κάτω από τον ήλιο, όταν φυλάς κάτω από τέντες δικές σου κυριακάτικες στιγμές
καλοκαίρι κοντινό, πότε πέρασε το ένα τρίτο του χρόνου αναρωτιέσαι όταν οι μέρες στη δουλειά κυλούν αργά, όμως ίδια βασανιστικά, γιατί δε ξέρεις αν είναι τρίτη ή τετάρτη
μη μου πέφτεις γιατί μια αλήθεια θα σου δείξει λάθη που πιο πίσω σε πόνο θα σε φέρουν όμως μη περιμένεις να σου πω το φαρμακείο που εφημερεύει έχει φωτεινό σταυρό που δίνει το ρυθμό στο ταξίδι της επούλωσης
αμέ
γιατί τα νύχια είναι αυτά που μακραίνουν όταν δε τα κοιτάς όπως τα σύννεφα κινούνται και ταξιδεύουν
είσαι κηδεμόνας σε αυτά που πρέπει με φροντίδα να κόψεις, γιατί αυτά γυρίζουν πίσω και μπορεί να κάνουν κακό.

έτσι να κάνω τη χωρίστρα;

πιο πριν
η λέξη κούραση δίνει παρόν σε ένα πόνο στη πλάτη
τα σχέδια να παραδώσεις μια μέρα που μάτια κουρασμένα θα χαμογελούν
έλα φίλε από εδώ, έφτιαξα θετική ενέργεια να σε κεράσω
γιατί να το σκεφτείς μια ερώτηση που δε θα ενοχλήσει
είσαι ένα κτίριο άυλο που πλημμυρίζεις ικανοποίηση
μα πες μου, υπάρχει λύση χωρίς τα προβλήματά της;
γι αυτό κάναμε θρησκεία τα βέλτιστα
και μη κοιτάς νεκρές εξισώσεις
μια ζυγαριά, τρίτο ζύγι δε θα πάρει
να σου πω για το έντεκα ή να σε φλερτάρω;
το κοινό σου το έχεις μα εσύ πότε θα γίνεις θεατής;
να μάθεις και να σηκώσεις ένα αστέρι

είσαι σίγουρος ότι θέλεις να σκεφτείς

άγχος που τρέχει σα μια καρέκλα γραφείου με ροδάκια που πιάνεται η μέση σου
ή μάλλον ένας διάδρομος γυμναστηρίου αλλά τι να το κάνεις αν δε σε νοιάζει που πλησιάζει το καλοκαίρι και ελπίζεις να ρίξεις τις μπάκες μέχρι τότε
τη σάτιρα τη γουστάρουμε αλλά κάνουμε μάτια στραβά όταν αυτή μας φωτογραφίζει
γραφικές ξανθιές με κολλητά φορέματα και το γκλαμ στο χέρι τραγουδούν
είναι ρεπορτάζ αυτό αναρωτιέσαι γιατί η εφορία πλησιάζει να σου ζητήσει κάτι από την ύπαρξή της
ότι ταλέντο έχεις καλό είναι σα μια φίλη που παίζουμε χαρτιά και αναγνωρίζει το σχήμα του πέους από αυτά των δακτύλων του χεριού
ίσως επιβεβαιωθεί
γιατί ρε γαμώτο, χώρες φτωχές δεν υπάρχουν αφού όλες σε ένα κομμάτι γης υπάρχουν δε μπορούν να οργανωθούν;
σχέσεις και συσχετίσεις όσο αφήνεται γιατί κάποια παιδιά πεινάνε που είναι οι γονείς τους μάλλον καθηλωμένοι στον έρωτα του άποικου εξουσιαστή

μ' αρέσει αλλά δε το λέω συχνά

τώρα μου λες πως θες να βγούμε μα εγώ το σκέφτομαι πως είναι μια μέρα δύσκολη τι και αν είναι ο καιρός γαμάτος για βόλτες και αλητείες εσύ δε με ρώτησες πόσο τη βρίσκω στο μπαλκόνι με φίλους ή χωρίς.
χρόνος που φεύγει τι και αν θέλω να μείνω για λίγο ακόμα παιδί άσε με να βάλω το ραδιόφωνο να παίζει και γω να μπαινοβγαίνω περατζάδα σαλόνι μπαλκόνι με δικά μου ποτά λίγους ξηρούς καρπούς και να χαζεύω τη θέα που μου έτυχε σα κάδρο που γυρίζει μαζί με τις μέρες που φεύγουν που μπορεί και ακούει στο όνομα γειτονιά
τι θα γίνει δηλαδή το κουδούνι μου το ξέρεις και όποτε θέλεις το χτυπάς
δεν είναι εγωισμός ούτε τα πόδια μένουν ανοιχτά γιατί παθαίνουν αγκύλωση μα είναι το δύσκολο που σε τραβάει τελικά μη γελιόμαστε ότι σκέφτεσαι θα το σκεφτεί και ο άλλος
λίγες χαζομάρες από δω και η απόγνωση θολώνει τι να βάλεις κάτω κάτι που κτίζεται θα παραμείνει όταν το αφήσεις και το πάρει κάποιος άλλος
η εξουσία είναι μεταδοτική σε μια κοινωνία που δέχεται να λέει ναι μα ένα όχι ίσως δώσει τη ζωή που λείπει όταν τα πράγματα κοιμούνται στην επιβεβαίωση
άσε λίγα απογεύματα που έκλαψες στον ήλιο να στεγνώσουν να κάνουν επιδερμίδα και να χαμογελούν πιο εύκολα μετά

τώρα που μεγαλώνει η μέρα

έλα μετά από το σπίτι μου είπες και χωριστήκαμε ενώ ο ήλιος το απόγευμα φώτιζε οριζόντια τις όψεις μιας αγοράς ενός πεζόδρομου γεμάτος οδοιπόρους καταναλωτές όταν τα μαγαζιά ήταν ακόμα ανοικτά
ήρθα και χτύπησα το κουδούνι η σκέψη μου στη τσάντα αν ήταν όλα μέσα και μήπως πήρα πολλά βιβλία για απόψε μα είπα δε πειράζει καθώς σκούπιζα το πρόσωπο από τη λιπαρότητα της πόλης
μου ανοίγεις και τρέχεις κατευθείαν τρόπος του λέγειν στον υπολογιστή μπροστά μια σειρά βλέπεις που εμένα δε τρελαίνει λέω να βγάλω τα παπούτσια μου και να αράξω δίπλα σου στον καναπέ αλλά ίσως οι κάλτσες μου μυρίσουν από τη πεζοπορία της ημέρας μέσα στην πόλη
τι έγινε και δεν ακούω αεροπλάνα να περνάνε ρε μωρό να μπω λίγο να δω τα μέηλ μου ρώτησα ενώ ήθελα να τσεκάρω λάικ και μαλακίες που ίσως με κάνουν να νιώσω πιο ενήμερο
κάτσε και ξάπλωσε ελαφρά να θυμηθώ την πλάτη σου μια κούραση ίσως ξεπεράσω όσο εσύ μου χαζολογάς για τα νέα της ημέρας που και χθες τα είπαμε αλλά τώρα έχουν περισσότερο νόημα
για τα φιλιά τι να γράψεις δε μπορείς να πληκτρολογείς ενώ φιλάς και φιλιέσαι άστα εκεί που είναι γιατί πικρίζουν όσο λείπουν τόσο θυμίζουν απουσία
όμως είμαι σίγουρος ρε μωρό πως τον μεγάλο σου έρωτα να παντρευτείς είναι αδύνατο
γάμος καλός είναι αυτός που σε αφήνει ήσυχο να αναπολείς που και που τον άνθρωπο αυτό γιατί θα μένει εκεί που δεν κατακτήθηκε μια ενέργεια που τροφοδοτεί χωρίς να εκτονώνεται

11:44

ώρα που κοιτάς
μια σκέψη που φεύγει
σφραγίδα που μένει
επόμενη επικύρωση να δεχθεί

τι είναι αυτό που κουβαλάς
ένα κουτί που κοιμάται
με παλιές σημειώσεις
που αναπνέουν σταθερά

λίγο να κουνήσεις
σα φύκια θα χορέψουν
ταπεινή παρουσία να δηλώσουν
χωρίς να περιαυτολογούν

ρετιρέ

σε αισθάνομαι μέσα από τις πολυκατοικίες
έγινε ο ορίζοντας μια αστική δομή
περιουσίας
θα γίνεις ξανά ο πολίτης που κυκλοφορεί
μέσα σε ομπρέλες
θα προστατεύεις δικαιώματα
ενώ θα χαζεύω από μέσα τη βροχή
θέλοντας στεγνά χαμόγελα να μοιράσω

μπαίνει άνοιξη;

μια βόλτα ρε γαμώτο
αυτό που μένει, αυτό που σε ξυπνάει
έρχεται το πρωινό και ανοίγει
η Αθήνα έχει πολύ πράσινο
αν σκεφτείς πως υπάρχει
κάθε δέντρο σε κάθε πλακάκι πεζοδρομίου
αυτά τα ταπεινά
που κρύο περιμένουν
και στα κλαδιά που δεν είναι δημοφιλή
καυλώνουν άνθη και χαρίζουν χρώματα
μα είναι η δροσιά
που κάνει το κρύο, ακόμα να θυμίζει
μετάβαση σε μια κατάσταση
που διατηρεί αειθαλή ερωτήματα
φύλλε μου, μη πέφτεις